| sorapat's profileapple's worldPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
28 April 2 weeks passed!!!เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แป๊บๆก้อทำงานปาเข้าไป 2 อาทิดแล้ว
ก้อรู้สึกว่าพอจะจับอะไรได้บ้าง แรกๆนี่งงเปนหมูตาแตก ก้อแอบวุ่นๆอยู่เหมือนกัน
ตอนแรกคิดว่าจะดีที่เจ้านายไปเมืองนอก ไม่อยู่อาทิดนึง และแล้ววันรุ่งขึ้น หัวหน้า(ลูกสาวเจ้านาย) ดันมาป่วยเปนหัดเยอรมันซะงั๊น ไอเราก้อเหวอเลย อ้าวก้อตอนก่อนที่เจ้านายจะไป เล่ยสั่งงานไว้ซะเยอะ คือกะไปแบบสบายใจเลย
ไอเรานี่ไม่รู้จะเริ่มยังไงกันเลย เลยไปเกาะพี่คนนึงให้เค้าช่วย ก้อผ่านมาได้แบบเกือบไม่ครบ 32 เหมือนกัน
แต่เอาเถอะผ่านมาแล้ว 2 อาทิด ก้อถือว่าได้งานที่น่าพอใจในระดับนึง(ตัวเองพอใจ) แต่ไม่รู้ว่าวันอังคารที่เปิดมาแล้วเจ้านายเค้าจะว่าไงมั่ง ต้องเผชิญหน้ากะสิ่งที่จะเกิด ก้อโตแล้วนิ จะมาทำงอแงแบบเด็กๆไม่ได้แล้ว 21 April อาทิดแรกอ่า ได้เวลามาอัพละ อาทิดที่ผ่านมาเปนการทำงานอาทิดแรกหลังจากจบไป
ก้อเหนื่อยดี กลับมาบ้านกินข้าวแล้วหลับเลย ช่วงนี้เลยรู้สึกบวมๆ จิงๆมันก้อบวมมานานแล้ว แต่มันฉุๆน่ะ
ก้อเพราะคุณป้าแม่บ้านทำกับข้าวอร่อย (เปนความผิดป้าแก ซะอีก) แต่เราก้อหลวมตัวกินไปเยอะ
ก้อถือว่าการทำงานอาทิดแรกก้อไปได้ดี พอควร แต่ก้ อด้วยมันเปนงานที่เราไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ถือว่าพอใจกะงานที่ได้แความรู้ที่รับมา
ก้อถือว่าเปนการเรียนรู้กันไป ค่อยเปนค่อยไปละกาน จะเอาไรมากกะเดกที่เพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงอาทิด
แล้วนายที่นั่น ก้อเหมือนครูใหญ่เลย แกให้สมุดมาเล่มนึง แล้วบอกว่าให้จดความรู้ทุกอย่างที่ได้รับมา แล้วส่งทุกอาทิด แกจะเปนคนตรวจเองเลย เออ ดีเว๊ย เหมือนเรียนต่อเรย ได้อารมเปนนักเรียน
ทุกวันต้องไปทำงานแต่เช้า ออกจากบ้านตั้งกะ 7 โมง กว่าจะถึงที่ทำงานก้อประมาณ 8 โมง ก้อต้องตะลีละเหลือกไปprint เมล์ ที่เข้ามาทุกฉบับ แถมเส้ดแล้วก้อต้องมาทำเอกสารที่ค้างไว้อีก วุ่นอย่างนี้ทั้งวัน แป๊บๆเที่ยง แป๊บๆเย็น
เหมือนเวลามันผ่านไปเร็วมาก วันๆนึง แต่ก้อพยายามทำเท่าที่ทำอ่ะนะ ถือว่า โอเค
เอาล่ะ ทำงานมา5วัน ก้อประมาณนี้แหละ กลับถึงบ้านก้อสลบแล้ว เหนื่อยน่ะ
ไว้มีอะไรจะมาอัพใหม่น้า
ขอบคุณที่มาอ่าน
13 April วันยีสต์จิงๆแล้วมันเผนเรื่องที่ควรอัพมาตั้งแต่วันที่ประสบ แต่ลืม
เอาเปนว่าได้โอกาสพอดี
คือวันอังคารที่ผ่านมาเรากะจะไปจ่ายค่า เนตกะค่าขอเบอใหม่มาซึ่งมันจะเปนบิลสองใบ
ใบแรกเปนของทรุอีกอันเปน tot ซึ่งก้อถึงเวลาไปจ่ายแล้ว เด๋วมันจะตัดซะก่อน
ก่อนไปก้อถ่มพี่ว่าร้านทรูมันมีที่ไหนมั่ง เพราะตัวเองก้อคุ้นๆว่ามันน่าจะมีที่ siam dis แต่พี่บอกว่า paragon น่ะมีชัว
ก้อเอาวะไปก้อด้าย แล้วคือตอนนั้นอยู่ที่มาบุญครอง ต้องเดินไปถึงพารากอน
นึกสภาพระยะทางการเดินทางระหว่างมาบุญครองถึงพารากอน ก้อไกลอยู่ แถมร้อนด้วย
ก้อเอาวะ พอใกล้ถึงก้อโทรถามพี่ว่าร้านอยู่ชั้นไหน พี่ก้อบอกจำไม่ได้ ถามยามดิ
ก้อเอาวะ ถามได้ความว่าอยู่ชั้นสาม แล้วพอถึงชั้นสาม (ขึ้ยบันไดเลื่อนไป) ถ้ากรูมองไปทางขวาก้อจะเจอร้าน แต่
ดันมองทางซ้าย แล้วไงล่ะพารากอนก้อชั่งแคบเท่าแมวดิ้นตายซะเหลือเกิน สรพัชรเลยซัดไปหนึ่งรอบเดินวนซะ
พอมาถึงร้าน พนงก้อบอกจ่ายได้เฉพาะของทรูนะคะ ไม่รับจ่ายอันอื่น กรูก้ออ้าว เค้าก้อบอกไปจ่ายที่ siam dis ก้อด้ายค่ะ
โห แม่ง
เดินมาตั้งไกล คือกะว่าจะรูดการ์ดไง เพราะเงินสดในเป๋ามันไม่ค่อยมี ก้อเลย แบบไปจ่ายพร้อมกันที่นู่นก้อด้าย
ต้องเดินกลับไปอีก ระยะทางพิสูจน์ม้าจิงๆ
คือตอนนี้เริ่มเจ็บตีน เพราะรองเท้าแม่งกัด พอถึงร้านที่ dis ก้อได้ความว่าต้องจ่ายแยก จ่ายรวมไม่ได้ แล้วไอใบของtot มันรูดไม่ได้เพราะตังน้อยเดิน ก้อเลยต้องจ่ายสดไปอีก
แม่งเงินสดก้อไม่ค่อยมี เซงจิงๆ
ช่างเปนวันที่ยีสต์ มักๆ 12 April เสียง ตุ๊บข้างหูได้เวลาอัพบล็อกซักที แต่ช่วงนี้ชีวิตมันไม่มีไรมาก แต่มีอันนึ่งอยากเล่ามั่ง วันก่อนไปเข้าคลาส body balanceที่fitness มา มันก้อมีช่วงนึงที่เค้าให้ทำท่าคล้ายท่ากบ แต่ให้เอาศอกยันเข่าด้านในไว้ มันจะทำให้ตัวจะเอนไปข้างหน้าหน่อยๆ เราก้อทำไปซักพัก ได้ยินเสียง ตุ๊บ ข้างๆ หันไปมองคือมีแบบน้องข้างๆเหมือนม้วนหน้าล้มกลิ้งไป คือเราน่ะก้อขำนะ แต่ช่วงนั้นมันกะลังทำสมาธิอยู่เล็กๆ แต่ตัวน้องเค้าน่ะ ขำแบบออกแนวอายจิงๆตู เราก้อแบบเฉยๆไป กลัวน้องเค้าจะเสียหน้า แล้วก้อเล่นไปจนจบคลาส เราว่าน้องเค้าคงอายไปนานพอตัว แต่วันนั้นก้อทำเอาปวดขาไปเหมือนกัน มันเกร็งๆเวลาเล่นน่ะ
06 April แนวทางชีวิตวันก่อนเพิ่งไปสอบปฏิบัติใบขับขี่มา ได้ประสบการณ์อีกแบบ ตะกุกตะกักพอควร
แต่ยังไงก้อแล้วแต่ได้ใบขับขี่มาแล้น ตอนที่เค้าให้ผ่านยังงงๆว่าผ่านได้ไงวะ
เพราะเล่นทำเครื่องดับไป2รอบ แถมยังหมุนแล้วหมุนอีก แต่ก้อดีที่เค้าให้ผ่าน เหอๆ
เวลาที่จะต้องไปทำงานจิงๆก้อใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว รู้สึกแปลกๆว่าเราโตขนาดที่จะต้องไปทำงานแล้วจิงๆเหรอ รู้สึกว่าตัวเองยังเป็นเด็กๆ ง๊องแง๊งซะมากกว่า ในขณะที่เพื่อนๆยังดูมีความสามารถกันมากกว่าอีก แต่ยังไงก้อแล้วแต่ รับปากเค้าไปแล้วนิ ทำอะไรไม่ได้แล้ว ต้องเดินหน้าลูกเดียว (สงสัยเค้าคงปวดกบาลน่าดูว่ารับอีนี่เข้าไปทำงานได้ไงวะ อิอิ)
เอาไว้ทำงานแล้วเปนยังไงจะมาเล่าให้ฟังใหม่ละกาน
|
|
|
