แต๊แน ได้เวลาอัพบลอกอีกครั้งแล้วนะคะ

เริ่มกันเรย

วันก่อนไปรับน้องมา หนุกมาก ที่พักมีสระว่ายน้ำที่มีเครื่องเล่นด้วยด้วย แบบว่าสระลึก 2 เมตร มีพวก slider โหนสลิง ไรประมาณเนี๊ย

ก้อดีนะ ได้ไปเล่นน้ำเปนเดกๆอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะว่ายน้ำไม่ค่อยคล่องก้อตาม ไม่หวั่นอยู่แล้ว ทำไงล่ะ

ชูชีพช่วยชีวิตสิเทอ แค่มีไอนี่ โอ้ว ชีวิตช่างสดใสยิ่งนักกันเรย  พอได้ยินว่าน้องๆกะลังไปเล่นน้ำที่สระกันอยู่ สรพัชรก้อเอาเรย

เฮ๊ย เล่นน้ำกันเหอะ ไม่ช้าไม่นานเพื่อนๆก้อพากันมาที่สระกันหมด มีทั้งที่ลงสระกะที่ไม่ลงก้อมันส์ๆ กันตามอัธยาศัย

ไอเราก้อใส่ยีนเล่นเพราะไม่ได้เอาขาสั้นมา เอาเหอะ แค่นี้บ่ยั่นอยู่แร้ว ลุย

ตอนแรกก้อกล้าๆ กลัวๆ พอได้ลงน้ำปุ๊บ เล่นกันจนลืมเรยว่าตัวเองน่ะ บัณฑิตแล้วนะ

ก้อมีน้องๆมาเล่นกันเต็มไปหมด นานๆจะได้เหนอะไรแบบนี้ซักที ใจนึงก้อรู้สึกดีจังได้กลับมาเปนพี่อีกครั้ง เพราะเมื่อครั้งที่เราออกไปสู่ชีวิตด้านนอก เรากลายเปนคนที่เดกที่สุดในบริษัท อยู่ที่นี่เรยเปนคนที่มีสาระไป

ข้ามช๊อตไปที่ตอนบานศรีกันเรยดีก่า เพื่อนฟู้ดอาจงงงว่า อ่าว แล้วบ้านผีล่ะ คือ สรพัชรกลับมานอนที่ห้องตั้งแต่น้องมันยังไม่ทำกับข้าวเยนกันเรย ประกอบกับกลัวผี เรยไม่ไปแจมกะเค้า

ตอนบายศรี ปีนี้เปนปีที่ดึกสุด เพราะกว่ามันจะพาน้องๆมาบาย แล้วกว่าจะเส็ด เล่นเอาเกือบตีสี่ โอ้แม่เจ้า ไรมันจะlate ขนาดนี้

แต่ตอนที่บายให้น้องๆนั้น ก้อรู้สึกว่า เออ เราโตเปนผู้ใหญ่แล้วจิงๆนะ เพราะเริ่มเมาท์กะหลิวที่นั่งข้างๆ เรื่องแบบการทำงาน เรื่องที่เปนอดีต แบบที่เค้าเคยบอกกันว่า คนแก่เค้าชอบเล่าเรื่องในอดีต นั่นแหละ เป๊ะเลย

 หลังจากนั้นก้อแยกย้ายกันกลับไปนอน เอาแรงกันก่อนเดินทางกลับ

นั่นแหละ ทริปรับน้องปีนี้ (จะเปนปีสุดท้ายที่จะได้มาป่าววะเนี่ย!)